بوسه باران
چه گل از گلشن عشق تو به دامان دارم ؟
این همه خاطر آشفته و مجموعه ی رنج
یادگاری ست کزان زلف پریشان دارم
به هواداریت ای پاک نسیم سحری
شور و آشفتگی گرد بیابان دارم
مگذر ای خاطره ی او ز کنارم مگذر
موج بی ساحل اشکم سر طوفان دارم
خار خشکم مزن ای برق به جانم آتش
که هنوز آرزوی بوسه ی باران دارم
غنچه آسا نشوم خیره به خورشید سحر
من که با عطر غمت سر به گریبان دارم
شمع سوزانم و روشن بود از آغازم
که من سوخته سامان چه به پایان دارم
م.سرشک ( شفیعی کدکنی )
هر زمان برق نگاهت زند آتش به دلی
ای گل ناز از این سوخته خرمن یادآر
پ ن۱: لازمه اشاره کنم که تک بیت بالا هم از شعر "سوخته خرمن" "دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی" می باشد.
باز آسمون گریه اش گرفته، چرا؟
نمی دونم، شاید داره به حال من گریه می کنه
همه دارن از این گریه فرار می کنن، یهو به خودم میام و می بینم از اون خیل عظیم مردم تو خیابون دیگه هیچ کسی نمونده و فقط منم و باران
بارانی که تا حرفش می شه می گیم رحمت الهی ولی وقتی میاد ازش فرار می کنیم یا چترها رو باز می کنیم
شاید کاره اینا درسته ولی به نظر من کاره سهراب درست تره که می گه : چترها را باید بست زیر باران باید رفت
پ ن۲: اینی که گفتم اتفاقات امروز بود. ببخشید پر حرفی کردم شما خیلی جدی نگیریدش!
دعوتت می کنم امشب به نبودنم به یادم ...